ဟိုး ... အဝေးနားဆီကပန်းတစ်ခက်
မောင် ခူးပေးရင်ကြေနပ်မယ်ဆို...
ခုတော့ ...
အနေခက်ပြီကွယ်
ဝေဒနာတွေရဲ့ထုဆစ်မှု့တိုင်းဟာ
အလွမ်းတွေသာစိုးမိုးတတ်တယ် ထင်ပါရဲ့
မျက်ရည်မခမ်းသေးတဲ့
ဟောဒီတေးသွား တစ်ပုဒ်အတွက်
ဝေးမသွားပါရစေနဲ့ အိပ်မက်သခင်ရယ်
တစ်ခါတစ်ခါ
ရင်မှာဟာတာတာဖြစ်တတ်လွန်းလို့
ဘောင်ခတ်ခတ်ထားရတယ်
ငါ့အခန်းမှာ မျက်စိမှိတ်
အိပ်စက်တဲ့အခါ
တံခါးမဲ့အေပါက္ကေန ဝင်ဝင်လာတဲ့
နင့်အပေါ် ရင်ခုန်သံတွေက အစီအရီ
တစ်ခါတစ်ခါ ...နင့်ရဲ့
ပြီတီတီ မျက်နှာထားလေးလဲလွမ်းတယ်
လွမ်းပြီးရင်း လွမ်းရတဲ့အခါ
ငါ့ ရင်ဘတ်ကိုယ် ငါ သဝန်တိုတတ်လွန်းလို့
ဒီတစ္ညေတာ့ ခပ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲနေချင်တယ် ...။
1 comment:
ကဗ်ာစာသားေတြကို ရင္ဘက္ႀကီးနဲ႔ခံစားသြားပါတယ္။။။
Post a Comment