Showing posts with label ကဗ်ာရွည္. Show all posts
Showing posts with label ကဗ်ာရွည္. Show all posts

Tuesday, July 3, 2018

လူႀကီးမေလးဖတ္စာ

{ ၁ }

ဟင္းေနာ္ ... လုိ့ ေျပာ႐ုံးရွိေသး
ကုိယ့္ေႏြရြက္ေတြက ေႂကြလုလု
ကယုကယင္ျဖစ္ေနတဲ့စိတ္သြားေလးေတြ
မင့္အၿပဳံးမွာအသက္ဝင္တယ္

လူႀကီးမေလးတစ္ေယာက္လုိ
မွာတမ္းရွည္ဖတ္တဲ့အခါ
နားစုိက္စုိက္ေထာင္ထားရတယ္
ကုိယ့္ေျမမွာလင္းတဲ့ၾကယ္ကေလး
အသက္တမွ်လင္းလက္ပါေစလုိ့ပဲ
အႀကိမ္ႀကိမ္ဆုေခြၽလုိ့
ခူးမိတဲ့အခ်စ္တုိင္း လြမ္းစဖြယ္

က်ေနာ့္မွာ အိပ္မက္တစ္ခုရွိရဲ႕
ထုိအိပ္မက္မွာ လူႀကီးမေလးဝိညာဥ္ရွိရဲ႔
မနက္လင္းတုိင္းသစ္တဲ့ေရမွာ
ညီမေလးမ်က္ႏွာရွိတယ္ကြဲ႕
လူႀကီးမေလးရဲ႕

အိပ္မရျခင္းေတြေပြ႔ပိုက္လုိ႔
ညဥ့္ဟာနက္သည္ထက္နက္လာၿပီ
သိပ္လြမ္းေၾကာင္းေျပာဖုိ႔
မ်က္လုံးဟာအိပ္တန္းမတက္ႏုိင္ဘူး
လူႀကီးမေလးေရ
ၿငိမ္းခ်မ္းၾကည္သာခ်မ္းျမပါေစ

ငါမ႐ွိေတာ့တဲ့အခါ
မင္းအျပဳံးေတြလွပေစခ်င္ရဲ႕
ဘဝႏွစ္ခု အိပ္မက္ႏွစ္ခု
တယုတယေမြးယူထားတဲ့ခ်စ္ျခင္းႏွစ္ခု
ေနမေကာင္းျဖစ္လာတဲ့အခါ
နဖူးေပၚက ဆံစေတြငုိေႂကြးေနၾကလိမ့္မယ္

ေနေရာင္သာတဲ့ေရာင္ျခည္ဦးေတြ
လူႀကီးမေလးဆီ တုိက္႐ုိက္က်ေရာက္ပါေစ
ပန္းပြင့္ဟာ သူမျမင္လုိက္ရမွီ
ပါသြားတဲ့ဝတ္မႈံကုိခ်စ္သလုိ
အခ်စ္ေတြ႐ွိရဲ႕
ဆည္းဆာဟာ ငါ့ကုိေငးေနတယ္ကြဲ႔
လူႀကီးမေလးရဲ႕

တိမ္ေတြဟာ
ငွက္အေတာင္ကုိျဖတ္တုိက္ေနတယ္
ကုိယ့္မွာ ငွက္ကေလးမ်ားအနာတရျဖစ္ေလမလား
ေတြးစိတ္နဲ့စိတ္ေတြပူလုိ့
ရာသီဥတုေတြထိနာဖ်ားတယ္

လူႀကီးမေလးရယ္
ဒုကၡတရားေတြထိေတြလာတဲ့အခါ
ျမက္ပင္႐ုိင္းေတြေအာက္မခုိလွဳံပါနဲ႔
႐ုိးတံနဲ့လုံၿခဳံမွဳမညီမွ်တဲ့အခါ
ရင္မခ်ိသူဟာ ငါ ျဖစ္ရဲ႕

နာလုိခံခက္တဲ့ေလတုိက္ႏွဳံးဟာ
ဝန္းက်င္နဲ့ထိစပ္သူတုိင္းရဲ႕ဖတ္စာပဲ
စာမ်ားမ်ားက်က္ေနာ္ညီမေလး
ဘဝေက်ာင္းမွာသင္႐ုိးမရွိေတာ့
စာက်က္ေဖာ္အျဖစ္ကုိယ္ရွိခ်င္တယ္

ညီမေလးေရ
ယဥ္းေက်းမွဳေတြက႐ုိးရာေတြပ်က္တဲ့ေန့
တိမ္ဟာ အိပ္မက္ကုိေဖာက္သတဲ့
အိပ္မက္မက္ေနေၾကာင္းကုိ အိပ္မက္သူဟာ
ကုိယ္တုိင္ျပန္ၾကည့္ေနပုံမ်ား
လိပ္ျပာအျဖစ္နဲ့ညီမေလးအနား
ဆန္းၾကယ္ပုံျပင္ေတြထုိင္ေျပာေနမိတယ္

အနီးနားရွိခဲ့ၾကသလုိ အေဝးမွာ
အေဝးမွာရွိၾကသလုိ အနီးမွာ
လူသတၱဝါတုိ့ခရီးတုိင္းျဖတ္ရတဲ့မုိင္တုိင္ေတြ
အကုန္လြန္လာတဲ့အခါ
ငါကုိခ်စ္ပါ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ျဖတ္သန္းပါ
ခရီးဟာ တုိေတာင္းလွခ်ည္ရဲ႕

ညီမေလးေရ
မင့္ဟာ ေခါက္သိမ္းလုိ့မရတဲ့နတ္သမီးျဖစ္တယ္
မၿပီးဆုံးေသးတဲ့စာပုိဒ္ေလးထဲ
ညီမေလးအၿပဳံးထည့္ထားတယ္
မျပည့္စုံတဲ့ဝါက်ေတြထဲ
ညီမေလးႏွဳတ္ခမ္းစူစူေလးထည့္ထားတယ္
ညီမေလးရယ္
လူႀကီးမေလးရယ္
ကုိယ့္အသံဟာ မင့္ဆီမွာတိမ္ဝင္ေနရဲ႕ ။

{ 2 }

နားညည္းလုိက္တာ လုိ႔ေျပာတုိင္း
ကုိယ့္ရင္ဘတ္ဟာခ်ိနဲ႔ေနတယ္
မ်က္ရည္တစ္ကမ္း အလြမ္းတစ္ခန္းဟာ
ကုိယ္တုိ့အခ်စ္သက္ေသေတြေလ
လူႀကီးမေလးရဲ႕

ၾကယ္ကေလးေတြအိပ္တန္းတက္လုခ်ိန္
ကုိယ့္မွာအလြမ္းေတြနဲ့ခမ္းနားလုိ့
တုန္လွဳပ္ေနတဲ့ေျခေထာက္ေတြလူးလားေခါက္တုန္
သူမ မုန္းမွာ စုိးထိတ္သတဲ့ေလ

မုိးတိတ္ခ်ိန္ကုိေစာင့္ေနတဲ့ပုရြက္ဆိတ္ကေလးလုိ
အိပ္မက္အႀကီးႀကီးမက္ထားသူပါ
လူႀကီးမေလးမ်က္ရည္ေတြနဲ့
ေတာင္ပုိ့ထဲမဝင္နိဳင္တဲ့ ျခသူငယ္ပါ

တိမ္ေရာင္တိမ္လိပ္တုိ့ေဆာ့ကစားခ်ိန္
မုိးသည္းထဲကထိတ္လန့္ေနေၾကာင္းကုိေတာ့
ဘယ္သူမွမသိလည္း ဆုေတာင္းေနမိတယ္
ေနေကာင္းထုိင္သာရွိပါေစ

လူႀကီးမေလးေရ
ဖတ္စာထဲမပါတဲ့
ငါ့ခ်စ္ျခင္းဟာ
ေဟာ့ဒီစာသားေတြသာဖတ္ၾကည့္ကြဲ႕

ဘာသာမျပန္တတ္တဲ့ယုန္ကေလးဟာ
ကုိယ္သာျဖစ္ေၾကာင္းကုိေတာ့
စာသားထဲမဝင္ခဲ့တဲ့မ်က္ရည္ေတြေလ ခ်စ္
စိတ္ေကာက္ျခင္းဟာအသက္ရွည္သတဲ့
မ်ားမ်ားစိတ္ေကာက္ပါ
မ်ားမ်ားခ်စ္စိတ္ေမြးပါ
ကုိယ့္အသက္ဟာ မင့္တုိင္းျပည္ျဖစ္ေၾကာင္း
ေဟာ့ဒီလုိခ်ေရးလုိက္ရတာပါ
မ်က္ရည္တိတ္လုိ့အိ္ပ္ေပ်ာ္ပါေစကြယ္ ။

{ ၃ }

မုန္းတယ္တဲ့
တိမ္ေတြငုိပြဲမွာ ၿငိမ္သက္ခဲ့
ေလျပင္းေတြအထဲ သူမ ခ်မ္းစိမ့္ေနမလားလုိ့
စုိးရိမ္စိတ္နဲ့သိမ္းထုပ္ခဲ့
စီးကရက္ေတြသိပ္ကုန္တာပဲ
သူမကုိမေျပာျဖစ္ခဲ့ပါ

မ်က္ရည္အလြင့္မွာတရားဓမၼတီးလုံးစတယ္
မုိးၿခိမ္းသံအထဲ ကုိယ္ေခါင္းငုံ့ထားပါတယ္
ငါခုိက္တဲ့အရိပ္ကေလးအေငြ႕မပ်ယ္ပါေစေၾကာင္း
ဆုေတာင္းထဲထည့္ေမတၱာပုိ့ျဖစ္တယ္

ကုိယ့္ရဲ႕အမွန္တရားမေလးေရ
အရာရာမေသခ်ာဘူးလုိ့နားလည္တတ္တဲ့ကုိယ့္မွာ
နားမလည္တတ္တဲ့မ်က္ရည္ေတြနဲ့
နားမလည္တတ္တဲ့အလြမ္းေတြ
ၿပီးေတာ့
နားမလည္းတတ္ဘဲ ဥၾသသံကုိနားေထာင္ေနမိတယ္

အလြမ္းေတးတဲ့
သူလည္းအေဖာ္မဲ့သြားလုိ့ေနမွာပါေလ ။

{ ၄ }

အခ်စ္ကုိ ခ်စ္တယ္လုိ့ေျပာေတာ့
နားမၾကားဘူးတဲ့
လြမ္းလုိက္တာဆုိတဲ့အသံ
မင့္ဆီလွမ္းပုိ့ေတာ့
နားကန္းသြားၿပီတဲ့
ဟုတ္တယ္
တကယ္ဆုိအခ်စ္ဟာ
အကုန္ကန္းမွပြင့္တဲ့ပန္းပဲ

အကန္းကုန္တဲ့အခါ
လန္းတဲ့အပင္ပဲ
ဘယ္လုိအကန္းေတြလဲ
ဘယ္လုိအကန္းကုန္ၾကမလဲ
သဝန္တုိျခင္းမွာလဲ အလွတရားရွိတယ္ကြဲ႕
လူႀကီးမေလးရဲ႕

မင္း
ပုဇင္းရင္ကြဲေတးေလးေတြကုိနားေထာင္ပါ
ကုိယ့္ကုိလည္း ကုိယ္ခ်င္းစာပါ
အခ်စ္ဆုိတာ ခ်စ္မွလွတဲ့တရားေလ
စာကေလးေတြရဲ႕ က်လိက်လိအသံေလးေတြ
ကုိယ့္နားထဲတုိးဝင္လာတယ္
မင့္အသံလားလုိ့ကြယ္
ကုိယ့္မွာ အလန့္တၾကား ။

{ ၅ }

အထင္​လြဲမႈရဲ႕နိဂုံးတုိင္​း
မလွပတတ္​တာသိရဲ႕သားနဲ႔
လူႀကီးမ​ေလးရယ္​
ဒီမွာ အိပ္​မက္​​ေတြ အခ်ိတ္​အဆက္​မမိျဖစ္​​ေပါ့

ညဥ္​့ငွက္​သံ​ေတြနဲ႔အ​ေဖာ္​ျပဳ​ေနတဲ့ည​ေတြ
မ်က္​လုံး​ေတြ သိပ္​​ေစ်းစစ္​တာပဲ
ခု​ေတာ့
အိပ္​ပ်က္​ည​ေတြမ်ား​ေပါ့
သံစဥ္​​ေတြ
အလြမ္​းကုိဖက္​ အိပ္​ငုိက္​ၾက​ေပါ့
လြမ္​းတယ္​

စိတ္​မပ်က္​လုိက္​ပါနဲ႔
စိတ္​
မပ်က္​လုိက္​ပါနဲ႔
မ်က္​စိ​ေတြလဲ​ေပကလပ္​​ေပကလပ္​ျဖစ္​​ေနၿပီ
အလြမ္​း​ေတြလဲဆိပ္​ကမ္​းမဲ့​ေနၿပီ
ခ်စ္​​ေရ
လူႀကီမ​ေလး​ေရ
​ေခၚသံ​ေတြအထဲအလြမ္​း​ေတြထည္​့ထားပါတယ္​ကြယ္​
မင္​းဆိပ္​ကမ္​းဟာ ငါ့အသက္​ပါပဲ ။

{ ၆ }

​ေလ​ေျပ​ေလညႇင္​းဟာ ပ်င္းရိေလးကန္​လုိ႔
ပူျပင္​းတဲ့ရာသီဥတုကုိ​ေသာက္​ခ်​ေနတယ္​
သန္​း​ေဝ​ေနတဲ့အလြမ္​းတမ္​းခ်င္​း​ေတြဟာ
စိတ္​ဖတ္​စာမ်က္​ႏွာ​ေတြပါပဲ

လမ္​း​ေတြဟာ
လူသား​ေတြကုိငတ္​သတဲ့
ၿငိမ္​ခ်မ္​း​ေရးဟာလည္​း
လူသား​ေတြျပန္​ငတ္​တဲ့စာမ်က္​ႏွာပဲ

လူႀကီးမ​ေလး​ေရ
သက္​ျပင္​း​ေတြခုိး​ေသာက္​ရတဲ့တိမ္​​ေတြထဲ
ကုိယ္​ဟာ အသက္​႐ွင္​သူပါ
လမ္​း​ေလွ်ာက္​​ေနတဲ့​ေျခ​ေထာက္​​ေတြကလဲ
ကုိယ္​့ရဲ႕အိမ္​ပါ
အိမ္​​​ေျပး​တစ္​​ေယာက္​ရဲ႕အတၳဳပၸတၱိ​ေတြထဲ
သိမ္​ငယ္​မႈ​ေတြ​ကုိအိပ္​​ေဆးတုိက္​ပစ္​ခဲ့တယ္​
လြမ္​းတယ္​ကြယ္​ ။

{ ၇ }

သက္ရွိအေႏြးထည္ေလးဟာ
လူျကီးမေလးျဖစ္တယ္
အိပ္မက္ထဲေဇာက္ထုိးက်တဲ့ျပဇာတ္မွာ
ထမင္းလုံးတေစၧေတြက
ငါ့ကုိဟာသလာေျပာတယ္
အခ်စ္ကခ်စ္ေနဖုိ့သာအဓိကပဲမဟုတ္လား

ေနေရာင္ျခည္ထဲပါလာတဲ့
ျမူမွဳံေလးေတြသတိထားမိသလုိရွိတဲ့အခါ
ကုိယ့္ကုိအဲဒီလုိသတိရပါ
ေပ်ာက္ကြယ္ပ်က္လြယ္ရွိတဲ့တိမ္ေတြထဲ
ကုိယ္ကလူျဖစ္လာသူပါ

သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေနပါ
အသိပညာေတြကုိခ်စ္ပါ
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေျကာင္းေတြးတဲ့အခါ
ကုိယ္တုိ့ဟာဆုံရန္ခက္တဲ့မ်ဥ္းကေလးေတြပါပဲ

လူျကီးမေလးေရ
တိမ္ေတာက္ခ်ိန္မဟုတ္တဲ့ေဆာင္းရာသီမွာ
သက္ရွိျခုံေစာင္တစ္ထည္ဟာ မင္းသာျဖစ္တယ္
စိတ္နဲ့ခ်ိတ္လုိ့ရတဲ့ခ်ိတ္ကေလးဟာ မင္းသာျဖစ္တယ္
ဆီမီးတုိင္ကေလးထြန္းညွိမယ္
အရွိန္ကုန္သြားတဲ့အထိအတူတူေငးခ်င္မိေတာ့တာပါပဲ ။

{ ၈ }

ေျကြက်လာတဲ့ခေရပန္းကေလးေတြမွာ
အေငြ႕ပ်ံေနတဲ့အလြမ္းေတြပါတယ္
နိမိတ္ဆုိးေတြနဲ့ကမ႓ာေလာကမွာ
မင့္ဟာ ကုိယ့္နိမိတ္ကေလးပါပဲ
အဲဒီနိမိတ္ရဲ႕ဝိညာဥ္ဟာ
ကုိယ္ျဖစ္ရဲ႕

အိမ္ေျမာင္စုတ္ထုိးတဲ့အခန္းေလးထဲမွာ
လာဘ္တိတ္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ရွိတယ္
မလုိအပ္ဘူးလုိ့ယူဆမိတဲ့လုိအပ္မွဳေတြပါ
ငုိစရာရွိရင္လည္းတိတိက်က်ငုိပစ္ဖုိ့အသင့္ပဲ
မာယာေတြမလႊမ္းျခံဳတတ္သူေလ

အခ်စ္ဦးတုိ့ကမၸည္းေက်ာက္စာမွာ
လူျကီးမေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္
တိတိက်က်ခ်စ္ခဲ့တာပါခ်စ္ရယ္
ကမ႓ာေျမျကီးဟာတည္ျငိမ္လုိ့
ေငးမိတဲ့ေရျပင္ကလည္းတည္ျငိမ္လုိ့
ဘာမွစကားမဆုိျဖစ္ခဲ့တာကလည္း
မင့္အသံဟာ ကုိယ့္ရင္ဘတ္ျဖစ္လုိ့ပါပဲ
တကယ္ပါ
တကယ္ေတာ့စကားလုံးပါမဲ့ခဲ့သူပါေလ ။

{ ၉ }

မင္းစိတ္ေကာက္တဲ့အခါ
မင့္အသံေလးကအစ မ်က္ႏွာေပါ္မွည့္ကေလးအဆုံး
အိပ္မက္ထဲထိစုိးမုိးလြန္းတယ္

ဘာကုိလဲလုိ့မေတြးျဖစ္ဘဲ
စိတ္ေအးျကည္သာျဖစ္ေစလုိျခင္းပါပဲ

မင္းစိတ္ေကာက္တဲ့အခါ
အိမ္ေဘးကႏွင္းဆီပန္းရုံကေတာင္
ရနံ႔မထုတ္လႊင့္ေတာ့သလုိ
တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လုိ့

မင္းစိတ္ေကာက္တဲ့အခါ
ညမွာသာေနတဲ့လမင္းျကီးလည္း
ကုိယ့္ရဲ႕ေခါင္းငုိက္စုိက္ျဖစ္ပုံနဲ့
သူလည္းအထီးက်န္လုိ့

ျကယ္ကေလးေတြရဲ႕ပုံျပင္ထဲမွာ
လူျကီးမေလးအေျကာင္း
တစ္ခုတ္တရေျပာေနျကသတဲ့
ကုိယ္ကေတာ့
မင္းစိတ္ေကာက္ပုံမွာ
အတုံးအရုံးလဲျပိုလုိ့

သဘာဝတရားရဲ႕ေသခ်ာတဲ့အေျကာင္းတရားမွာ
မင္းဟာ
ကိိုယ့္ရဲ႕ေသခ်ာျခင္းတစ္ခုျဖစ္ေလရဲ႕ ။

ေမာင္ေရခဲ
{ 12/3/2017 - မွ - 20/11/2017 ထိ }

Sunday, June 29, 2014

မဟာစ်ာပန



ကုိေရခဲ
ခင္ဗ်ားေသၿပီ
ကဲ
သၿဂႋဳဟ္လုိက္ၾကရေအာင္
လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ကုသုိလ္ညဳိျပာရည္
ေခါင္ရမ္းပန္းတုိ႔ရိတြဲက်
ခင္ဗ်ားမသာလူစည္တယ္
စကၠဴပန္းတခ်ဳိ႕က
ခင္ဗ်ားရဲ႕ေၾကကြဲဖြယ္မဟာစ်ာပနကု
ခဝါမက်ေသးတဲ့အနတၱေတြပန္လုိ႔
မရုိႀကဳိးေသးတဲ့ေျခေထာက္ႀကီးနဲ႔နင္းလုိ႔
အျမင္ကပ္စရာနဳတ္သီးႀကီးကုိထမ္းလုိ႔
ေသခ်ာတာကခင္ဗ်ားေသၿပီ

ေသခ်ာတာကခင္ဗ်ားေသၿပီ
ေတာင္ဇလပ္ေလးေတြသင္းတယ္
ေတာင္ျပန္ေလေရာေျမာက္ျပန္ေလပါ
ေသြ႔ေသြ႔ေလးခါရမ္းလာတယ္
ခင္ဗ်ားေက်နပ္လုိက္ပါ
က်ဳိးခဲ့ၿပီးၿပီ
ေၾကခဲ့ၿပီးၿပီ
အေနမတတ္ခဲ့ေတာ့
သံသရာလည္းေဆြးခဲ့ၿပီးၿပီ
ခင္ဗ်ားေသတာနဲ႔စႏၵကူးနံေလးျပန္သင္းလာတယ္
နီေစြးတဲ့ပန္းကေလးေတြရဲ႕သလင္းနံ႔ကေလးလင္းလာတယ္
စပယ္ပန္းကေလးေတြကလည္းဖူးတန္ပြင့္လုိ႔ခ်ည္ေပါ့
ခင္ဗ်ားေက်နပ္လုိက္စမ္းပါ
ခင္ဗ်ားကခ႐ုိနီ

ကုိေရခဲ
တကယ္ေတာ့ခင္ဗ်ားေသၿပီ



ကုိေရခဲ
ခင္ဗ်ားေသၿပီ
တိမ္ေတြကပုပ္အဲ့ဲအဲ့
က်ဳသံသီခ်င္းေတြနဲ႔ေရပတ္လည္ဝိုင္းတယ္
ဂဏန္းသခၤ်ာေတြက
္ေဆြမျပႏိုင္မ်ဳိးမျပႏိုင္္
ေအာက္သက္ေက်ဖုိ
ေၾကေအးေပးလုိက္ရတဲ့ ပန္းခင္းလမ္းေလး
သစ္စိမ္းခ်ဳိးက်ဳိးေပါ့
ခင္ဗ်ားေပါ့
တရားတရားဆုိၿပီး လမ္းသလားခဲ့တာ
ဘုရားဘုရား
တြားမိေပါ့
အပူေတြနဲ႔တုိက္မိေပါ့
ေရေတြလဲပြက္လုေပါ့
ႏြံေတြကုိထမ္းသြားေနတဲ့ကေလးေလး
ဟုိ႔ေရွ႕မွာခင္ဗ်ားျမင္လား
ဟုိ႔ေရွ႕မွာေလ
ဘာပဲေျပာေျပာ
ခင္ဗ်ာေသၿပီ

ခံးစားရတာေတြကုိ
ခံစားရင္း ခံစားရင္း
အဖန္ေတေနၿပီျဖစ္တဲ့ေဟာ့ေညာင္ညိဳပင္ေအာက္မွာ
ျပာရီမိႉင္းေကာင္းကင္ေတြမ်က္မွန္တပ္ကုန္ၿပီ
ေမွာင္ရီစျပဳလာေတာ့ ေႏွာင္းမိုးကိုေမွ်ာ္ရျပန္ၿပီ
တကယ္ေတာ့
ခင္ဗ်ားေသၿပီ

စိန္ပန္းပြင့္ေလးေတြကေတာရေက်ာင္းမွာ
ေျပာရတာေမာေနေပမယ့္
ခင္ဗ်ားေသသြားတာသိေပမယ့္
ျမစ္ပြားနာေတြကခုထိကူးဆက္တုန္း
ေရမ်ားေရႏိုင္ပါဗ်ာ
မီးကနည္းေပမယ့္ေလာင္စာကိုခပ္ဖြဖြသံုးေတာ့
အႏုတ္ျပတဲ့ညေနခင္းမွာ လယ္ေတာသီခ်င္းကိုသီ
စီကာပတ္ကံုးမေျပာျပတတ္တဲ့
ပ်ဥ္းမငုတ္တို ကိုခုထိုင္
ယိုင္ရင္းယိုင္ရင္းပဲ
တကယ္ေတာ့
ခင္ဗ်ားေသၿပီ။ ။ ။



ကုိေရခဲ
တကယ္ေတာ့ခင္ဗ်ားေသၿပီ
တစ္ခ်ိန္ကယက္ကန္းသံေတြမၾကားရေတာ့ဘူး
တစ္ခ်ိန္ကေရႊခ်ည္ေငြခ်ည္ေတြ
ယက္ကန္းသံေတြၾကားေျပာက္ဆုံး
လူလုံးမလွအပူလုံးၾကြ
႐ုံးမထရေသးဘူး
ီဒီမွာ အုံ႔ပုံးသီခ်င္းျပန္ဆုိေနရျပန္ျပီ
ကန္႔ကူလက္တန္ေလးေတြလည္
ယင္မဝဲေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိအညွီေလာင္းၾက ခင္ဗ်ားနဲ႔အတူေလာင္းခ်သၿဂႋဳဟ္ခဲ့တယ္

ျပန္ေျပာမယ္
အဲဒီျမစ္ပြားနာ
အႏွစ္ဆုိတာအညွီေတြမဟုတ္ဘူးဗ် ။

ကုိေရခဲ
တကယ္ေတာ့
ခင္ဗ်ားေသၿပီ ။ ။



မတမ္းတေတာ့ဘူး
လြမ္းမျပေတာ့ဘူး
ထီး
သုဥ္း
ၿမဳိ႕
ပ်က္
အမွဴိက္
သတ္မရေသး
ခင္ဗ်ားဗ်ာ
ေဖာင္စီးရင္း
ေရငတ္ေအာင္လုပ္တယ္

ကုိေရခဲ
တကယ္ေတာ့
ခင္ဗ်ားေသၿပီ ။ ။ ။



တိမ္ျပာသားမို႔မို႔ ညိႇဳ႕ က
ေလးခြင္းအတတ္ကိုၿမိဳခ်ေတာ့
ငါ ... ကြ ဆိုတဲ့ ဝါးစိမ္းျခမ္းကေလး
သိမ္သမုတ္ဖို႔ေျမသတ္မွတ္တယ္

အျငိမ္မေနနဳိင္ ပိေတာက္ရြက္ကေလးေတြရဲ႕
ဆိတ္ၿငိမ္ ဆည္းလည္းသံ
ညံ.....တယ္လို႔ဆိုၿပီး
ပန္းအမိႉက္သြန္သမားတို႔ရဲ႕ က်င့္ဝတ္ကို က်င့္သံုးတယ္

မသာယာနဲ႔
မၿငိမ့္ေညာင္းဘူး
က်ုဳပ္တုိ့ရဲ႕သေႏၶ ဥ ကေလးေတြ
ေတာက်ီးကန္းဝပ္သြားၿပီ

ဒီမွာ
ကိုေရခဲ
ခင္ဗ်ားကေတာ့ေသၿပီ ။



ေႏြ အဦးမွာ
မုတ္သုန္ကို လက္ယက္အေခၚ
ရမၼက္ေတြကိုလက္တန္းရြတ္ခ်ေတာ့
မ်က္ျဖဴဆိုက္ေနတဲ့ ေျမဇာျမက္ေလးေတြက
ကယ္ပါ ေတးသြားကို ေရာ့္ခ္ဆန္ဆန္ရြတ္
မႀကံမစည္ရာ မိုး က်လာေတာ့
ေတးသြားညည္း က ၾကသတဲ့

ေလာဘ
လိုဘ
ငိုဘ
အမိုးေတြလည္း ၿပိဳလွပါၿပီ
အၿငိဳးအေတးနဲ႔မိုးက ခုထိ သည္းတုန္း

ပိုင္ရာဆိုင္ရာ ေျမႇာက္စားေတာ့
နဳိင္ရာ နဳိင္ရာ မဟာေဝႆဝန္နတ္
ျပတ္လတ္ေနတဲ့ ေဆးလိပ္တိုေလးေတာင္
ပစားမရခဲ့ဘူး
ပံုတူမ်ားကူခ်ေလေရာ့သလား

ေက်ာက္ကုန္ေနတဲ့ မီးျခစ္အိုေလးေရ
ခံရမလား စံရမလား
ေတြးေတာရင္း မိုးလင္းေတာ့
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ
ကိုေရခဲ
ခင္ဗ်ားကေတာ့
ေသၿပီ ။



မသာတစ္ေခါက္ ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္
အၿမီးအေမာက္မတည့္တဲ့
ဆို႐ိုးေတြပဲ ရြတ္ဆိုခဲ့
တတြတ္တြတ္ဆိုရမွာက
မရဏ

ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးၾကည့္ေနတယ္
သူကေတာ့
ပက္လက္

ေဒါသ မ်က္ေခ်းေတြၾကားမွာပဲ
လက္ပစ္ကူးခတ္ ေပ်ာ္ပါးေနၾက
အေရာ္အစားက ႀကီးလွေခ်ရဲ႕
အပါးလည္ျခင္္းေတြၾကား
အခါးဓာတ္ႀကီးမားလာတဲ့
အုိကမ႓ၻာေလာက
စတျပင္နဲ႔မိတ္ဆက္ေပးဖုိ႔
စင္တင္ေပးပါေတာ့

တိမ္လႊာၾကားမူးေမ့လဲခုိက္
ေရာ့ရဲလာတဲ့ေရတြင္းကုိမွ
ေရငံႀကိဳက္ေစခဲ့ေပါ့

ေမ့လုိက္ေတာ့
သတိမရနဲ႔ေတာ့
မူးလဲေနတဲ့ဘဝထဲ
ခင္ဗ်ားအရင္အစစ္ခံလုိက္
ေသျခင္းနဲ႔မသိျခင္းၾကားမွာ
ခင္ဗ်ားေသၿပီ ။ ။



သုႆာန္ေျမကို စ နင္းေနၿပီ
အတြင္းေၾကအနာနဲ႔ အရင္းမေၾကခဲ့ေလသမွ်
တြင္းဝက ေမာ့ၾကည့္ေန႔ၿပီ

အနံ႔ခံေကာင္းခဲ့တ့ဲ
လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ အျမဳပ္တစ္ခ်ဳိ႕က
အပ်ံ မသင္ႏိုင္စြာေငးေမာလို႔
မုိးတိမ္ကုိအဓိပၸါယ္ဖြင့္ၾကတယ္

လြင့္ျပယ္စ ျပာသားေလးေတြေပါ့
အယ္ဒီ ျပာစ ပါးပါးလႊာေလးေတြ
အေနမတတ္စြာ တိမ္တံခါးကိုဖြင့္ၿပီး မၿမဲျခင္းတရားကို ေတးဖြဲ႕သီက်ဴးတယ္

ၫြန္႔ငံုဖူးစ ဇီဇဝါပန္းေလးက
ေတာကြၽမ္းမုဆိုးတို႔အတတ္နဲ႔
ပြင့္အာ ျခင္းတရားကိုသင္ျပေတာ့
မီွခိုေနၾကဆိတ္ၿငိမ္ရပ္ကြက္ကေလးမွာ
သန္းေခါင္စာရင္းေပးသူမ်ားတယ္

ေန႔ျမင္ညေျပာက္ရဲရင့္သူႀကီးက
အညိဳေရာင္ပဝါစ ကို ပါးပါးခ်င္းခြါခ်တယ္
က်ဳပ္ကေတာ့ မတ္တတ္
ေရရြတ္ခ်င္းေတြအန္ခ်ေပါ့
ဘာပဲေျပာေျပာပါ
ကိုေရခဲ
ခင္ဗ်ားကေတာ့ေသၿပီ ။



ပုိးေလာက္လန္းတုိ႔ရဲ႕အုိေအစစ္ေလးက
ယုိက်ေနတဲ့ေနစြဲေတြၾကား
ဝါက် သေကၤတေလးေတြနဲ႔ စကားေျပာေနတယ္

ျမင္မေကာင္းဖြယ္ က်ဳိးေၾကစ ျမဴမွဳံေလးကေတာ့
သတင္းစကားအခ်ဳိ႕ကိုသယ္ေဆာင္လုိ႔
လည္ပတ္ရာစက္ဝုိင္းဆီ ခရီးသြားေနဆဲမွာပဲ
ခလုတ္တစ္ခုကုိ ငါ့တုိ႔ ေမ့ေနေပါ့

အေျပာက်ယ္လွတဲ့ ေနရာ အသေခ်ၤ
ေနာက္ဆံုး ေမ့ေျမာရာ ေဒသ
ခံု႐ံုးမွာၾကည့္မယ့္ တစ္ဖက္ၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္
ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုျမင္ေနမွာပါလိမ့္
မံႉျပာျပာ တစ္ပဲစ ရြာသားေကာင္းမႉ႕မ်ား
နားဝင္ပီယံလွေပမယ့္ ဗ်ဳိင္းမပံုျပင္းေလးရဲ႕ ေလခိုတီလံုးသံစဥ္
မတူညီရင္ ညီမွ်ျခင္းထိုးဖို႔ခက္တဲ့
အျဖဴေရာင္ ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ေနရာ
ေသြဖီသြားခဲ့သေပါ့

ၿပိဳင္မ်ဥ္းေတြ အထက္ေအာက္ ညွိေတာ့
ခင္ဗ်ားရဲ႕ နက္ျပာျပာ အရည္ေတြက
ယုိစိမ့္ ကုန္ၿပီ
ေပ်ာ္လုိက္ေတာ့ ပါးလုိက္ေတာ့
အသုတစ္ရာ ေအာက္နက္ရာအရပ္
စစ္မွန္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ရွိတယ္
ရန္ေတာ့ မျဖစ္နဲ႔ဗ်ာ သူကေနရာေပးမွာပါ
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ
ကုိေရခဲ
ခင္ဗ်ားကေတာ့ေသၿပီ ။ ။

၁၀

အုိးကပ္စ ဆီေလးေတြ
အေတာင္ျဖန္႔တဲ့အခါ သူ႕ကိုမွီေနတဲ့
ေထာက္တိုင္ေလးက ငလ်င္လႈပ္ျပတယ္
နိယာမ ရဲ႕ အစ တဲ့

ဗ်ဳိင္းတစ္အုပ္ နဲ႔ က်ီးကန္း တစ္သိုက္
ယွဥ္ႏြဲ စစ္ပြဲ႕ဆိုရင္
က်ီးကန္းတို႔ အလံထူတဲ့ပြဲဆိုပါေတာ့
ေသခ်ာတယ္ အစ တစ္ခုျဖစ္သလို အဆံုးတစ္ခုလည္းျဖစ္တယ္

ေခ်ာင္းေျမာင္းေနတဲ့ ဓားတစ္လက္က
နတ္ျမင္းပ်ံစီးလာတဲ့အခါ ခံတပ္တုိ႔ရဲ႕
ဒူးေထာက္ရာ ေျမနန္းေလး
အေနာက္မုဒ္ဦးအဝင္လမ္းေလးပါပဲေလ

ဗ်ဳိင္းျဖဴေလးေတြရဲ႕ ပဥၥလက္အတတ္နဲ႔
ေတာက်ီးကန္းတုိ႔ရဲ႕ ေမွာ္ဝင္ယဥ္ေက်းမွဳ႕
သံလမ္းေပၚျဖတ္တင္တဲ့အခါ ဝန္မ်ားရာယိမ္းယုိင္ေပါ့
အထိန္းမနဳိင္သူတုိ႔သြားရာလမ္း
အသိမ္းမနဳိင္သူတုိ႔လားရာဂတိ
အေျဖက ေရေပၚဆီ နဲ႔ ဆီေအာက္ေရ
ေျမႀကီးကေတာ့ေတြေတြႀကီးၾကည့္ေနတယ္
ဘာပဲေျပာေျပာပါ
ကုိေရခဲ
ခင္ဗ်ားကေတာ့ေသၿပီ ။   ။  ။


                                                           ေမာင္ေရခဲ ( အဝတ္နီ )



Wednesday, December 19, 2012

ခံစားရလြန္းလုိ႕

( ၁ )
ခံစားရလြန္းလို႕
သူမျမင္ရာသဝန္တုိ
သူ႕ ေရွ႕ဆုိငုတ္တုတ္ေမ့
ရင္ေငြ႕ေတြေတာင္ေအးစက္
တဝက္တျပက္စကားေတြ
ရင္ဝ မွာျမဳိ ျမဳိ ခ်ရတယ္
မလြယ္လုိက္တာကြယ္  ။

( ၂ )
ခံစားရလြန္းလုိ႕
ခစားေနၾကဒီခ်ိန္
သခင္ကုိမျမင္ရရင္
ရင္မျငိမ္လွ
စိန္ မရ  ၊ ျမ မလုိခ်င္
ဒီရင္ မွာသူ႕ကုိခင္သည္
ေနညဳိခ်ိန္ ပ  ။

( ၃ )
ခံစားရလြန္းလို႕
သခင့္ကြ်န္းမွာျဖင့္
ထြန္းလင္းတယ္ လေရႊေရာင္
အေမွာင္ ေမွာင္သူခြင္း
ရင္ခ်င္းတုိင္းမင္းမူတယ္
တုိ - ရက္ဘူးကြယ္
ေရႊစိတ္ေတာ္ညဳိးမွျဖင့္
ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ဒီရက္
ေသာကေတြတပုံတပင္နဲ႕
ကတုန္ကယင္ညဥ့္နက္ေနပါ့မယ္  ။

( ၄ )
ခံစားရလြန္းလုိ႕
အေဝးၾကီးေဝးခဲ့ သုံး နဲ႕ ေလးလုိ
ငုိ မရ ၊ ရယ္မရ
ဆယ္ကမၻာ ဆယ္ည
ရင္မ်က္ရည္ တဖြားဖြားက်
တားမရ ၊ ဆီးမရ
ျငီးခ်င္းေတြ ေတာင္လက္တန္းရေပါ့
ကံၾကမၼာကုိျပန္ေက်ာ့မယ့္ေန႕  ။

( ၅ )
ခံစားရလြန္းလုိ႕
ေနမင္း နဲ႕ လမင္း
အျပဳိင္ ျပဳိင္ ထြန္းလင္းၾက
ခ်စ္ျခင္းေတြအတူလွစ္ျပ ခယ ဝပ္ဆင္း
ငါ ဟာေနမင္းေပါ့
နင့္ေရွ႕ကုိ ဒူးေထာက္  ခ်စ္
ငါ့ ညတုိင္း  နင့္ေန႕ျဖစ္
ရက္ ( ၃၀ ) မွာတစ္ခါျပဳံးျပ
ရုန္းမရတဲ့အျဖစ္သနစ္
ငါ့ကုိယ္ကုိရုန္းရင္းဆံခတ္ျဖစ္တယ္  ။

( ၆ )
ခံစားရလြန္းလုိ႕
အေၾကြပန္းတဲ့
ေနနမ္းရင္ေျခာက္ေသြ႕
ရက္ေစ့ရင္အိမ္ျပန္ရမွာပဲေလ
မျပန္ခင္တေဝေဝျဖစ္ဖုိ႕
ပန္းေရာင္တုိ႕ရစ္ခ်ီ
အသစ္အသစ္ေတြဆီသုိ႕
မင္းကုိပုိ႕ခ်င္ရဲ႕
ဦးေႏွာက္တုိ႕ညစ္ဆဲမွာ
ငါ့ ဘက္ကမွားတာပါလို႕ မညည္းေစခ်င္
တကယ္ေတာ့
မင္းကုိ ရႊင္ျပေစခ်င္တာပါပဲ  ။

( ရ )
ခံစားရလြန္းလို႕
တေတြေတြက်မ်က္ရည္ေဝ
အလြမ္းသက္ေသဆုိတာသိရဲ႕
ကမ္းမရွိ ၊ လမ္းမျမင္တုန္း
ငါ့ ပခုံးကုိ ကမ္းေပးခ်င္ရဲ႕
ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့အခ်ိန္
ပခုံး ထက္မွာ     ေမးတင္
ေကာင္းကင္မွာ - က - ၾကဳိးဆင္ေပါ့
ေသာက နဲ႕ ျဖတ္သန္း ခရီးၾကမ္းခဲ့ရင္
ပခုံး မွာ မ်က္ႏွာအပ္
အေမာေတြ သတ္ပစ္နဳိင္တယ္
ပခုံးငွါးတယ္ကြယ္
ႏွလုံးသားမရပ္သေရြ႕ေပါ့  ။

( ဂ )
ခံစားရလြန္းလို႕
ေဆာင္းႏွင္းေၾကြတဲ့ခ်စ္နယ္ေျမ
အေဟာင္းေတြ အသစ္ျပန္ျဖစ္
သစ္ပုတ္ပင္ၾကီး နဲ႕ အတူတူေပါ့
ကလူ က်ီးစယ္ခဲ့ၾက
အတူရယ္ေမာခဲ့ရ
အတိတ္ဖလင္ေတြ တစ္ခန္းျပီး တစ္ခန္းက်
လြမ္းရ ေဆြးရ
အဲဒီျမစ္ ထဲ စီးေျမာတုန္း ခဏ
အခ်စ္ပီ သ ခဲ့ေပါ့  ။

( ၉ )
ခံစားရလြန္းလုိ႕
ေႏွာင္းအတိတ္ရဲ႕ လူေျခကင္း ညေနခင္း
အလင္းေတြရဲ႕ ၾကက္ေျခခတ္ေန႕စြဲ
အလြဲဆုိတာ ဖိတ္ေခၚမဲ ဧည့္သည္
ၾကယ္တာရာေတြေခၚျပီးခမည္းေပးလိုက္ခ်င္တယ္
ရင္လႊာေတြမတုိက္စားေစဖုိ႕
ေရကာတာလုိအရာမ်ဳိးရွိရင္လဲေကာင္းမယ္
ရြာသူ ကေဝကုိ ေခါစာေၾကြး
လြတ္ေျမာက္ေရးလုပ္လုိ႕ရရင္လဲအဆင္ေျပမယ္
ဒီလုိဆုိ
ကံၾကမၼာ ဆင္ေျခမတက္ေတာ့ဘူးေပါ့  ။

( ၁ဝ )
ခံစားရလြန္းလုိ႕
ယြန္းယြန္းသြားတဲ့ ေျခလွည့္ေနျခည္က
ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ခဲ့တဲ့ စစ္သုံပန္႕လို
ေနာက္တစ္ရက္ ......
ေနာက္တစ္ရက္ .....
လြတ္ေျမာက္ဖုိ႕ ခက္ခက္လာတယ္
တကယ္ေတာ့
လ တစ္စင္းရဲ႕အက်ဥ္းခံျဖစ္သြားတာပ
စိတ္ေလွ်ာ့ ဒူးေထာက္လုိက္ရ
ငါ့ကုိ သမုိင္းမတင္ၾကရင္အေကာင္းသား
ေနာက္လူေတြအတုခုိးမွာစုိးလုိ႕ပါ  ။

( ၁၁ )
ခံစားရလြန္းလို႕
ေနညဳိပန္းခ်ီကားရဲ႕ ေရႊအုိေရာင္လႊမ္းတဲ့ ေညာင္ညဳိစခန္း
မ်က္ခမ္းနဲ႕ရစ္ယူ စစ္မူပစ္လုိက္ခ်င္တယ္
တပ္သားတုိ႕တပ္မေခါက္ရင္ေပါ့
အေတြးေတြေနာက္ကန္ေနတဲ့ ငတုိ႕ ေခတ္က
အေရာင္ညစ္ညစ္ေတြလွလွခ်ယ္
ရယ္ၾကည့္ခ်င္တာေတာင္ မလြယ္မွေတာ့
အတြယ္အတာမဲ့တတ္လာတာလဲ
သဘာဝကေပးတဲ့ဆုတစ္ခုလုိျဖစ္
ငါတုိးဝင္မိတာသဘာဝက်ပါတယ္ေလ   ။

( ၁၂ )
ခံစားရလြန္းလို႕
သူဖုိ႕ ကုိယ့္ဖုိ႕ဆုိတာ
ခ်ိန္ခြင္လွ်ာ တစ္ဖက္ညႊန္ေပါ့
ရက္ေရာခဲ့ ဒီရင္မွာ
အသြင္မွာမညီေသာ္လည္း
အသဲ မွာ သူမ်က္ႏွာတံဆိပ္
ခပ္ခဲ့သည္ပဲ
အျပစ္ေတြဘယ္လုိရွိရွိ
အခ်စ္ေတြဘယ္လိုပစ္ပစ္
မျမင္ရက္သူ႕ဘက္ကုိ
ျပစ္ေျပာနဲ႕ဆုိ
ကံၾကမၼာသူျငဳိးရက္မွ
မျပန္သာလမ္းထက္ေရာက္လဲ
ရင္ထဲထိသူရွိဆဲကြယ္
အလႊဲသာ သူ႕အသဲမွာျဖင့္
တစ္ပဲသာ သူ႕ေမာင္ခ်စ္မွျဖင့္
ေတြးေတာ့ဘူးကြယ္
ခံစားရလြန္းလို႕..............
ခံစားရလြန္းလုိ႕...ပါ     ။



ေမာင္ေရခဲ

Wednesday, October 3, 2012

လိပ္ျပာ အမွတ္ (၁)

            ( ၁ )
ရင္ရစ္ဝဲေနတဲ့ လိပ္ျပာငယ္
ဘယ္ဆီဝယ္ ဘယ္ကမၻာမွာလို႕
အဆုိမသြင္း ခ်င္ေပမယ့္
ေအး ျမ လင္း သစ္
ခ်စ္ျခင္းျပည့္ကမၻာတစ္ခု
ျပီးေတာ့
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္
ရင္ဘတ္က အတၱစစ္တပ္ကုိရုပ္သိမ္းျပီး
မင္းကုိေပးခ်င္တယ္
အရုပ္ေတြနဲ႕ ၾကြယ္ဝေနတဲ့
ေဟာဒီကမၻာေလာကၾကီးမွာ
ငါ့ ကုိယ္ ငါ အရုပ္ အျဖစ္ဖန္ဆင္း
နင္ သြားလုိရာ ....
နင္ ထားလုိရာ .....
အရာရာျပည့္ေစဖုိ႕
ငါ  ...
ရင္ဘတ္ေသြးထားတယ္  ။

      ( ၂ )

ခ်စ္ေသာလိပ္ျပာငယ္
ေအးခ်မ္းတည္လွတဲ့ရုပ္သြင္
ထာဝစဥ္
ျပည့္ေစသား
ငါ ..ဆုေတာင္းေပးမယ္ ..။
မီးေတာက္ေတြတလြင့္လြင့္
ခပ္ရင့္ရင့္အတၱေတြ
ရင္ဘတ္ နဲ႕ ဆုပ္ကုိင္ျပီး
ထုပ္တုိင္ထက္မွာ ..
ဆုေတာင္း အမွားဆုိတာမ်ဳိး
ရင္ျပရုိးမွာ မထားပါရေစနဲ႕
စစ္ေဘးတုိ႕ သင့္တတ္ရာ
ေဟာဒီ ေျမၾကမ္းျပင္မွာ
ဆြတ္ပ်ံ႕ လြယ္ေအးျမမွဳ႕ မ်ဳိး
ျဖစ္ရမွာ စုိးလြန္းလုိ႕ပါ   ။


   ( ၃ ) 

ခ်စ္ေသာလိပ္ျပာငယ္ 

 ဆယ္သက္ ဆယ္ကမၻာ ခ်စ္မယ္လုိ႕ 

သူတုိ႕ေျပာၾကတယ္

ငါမေျပာေတာ့ဘူးေနာ္
တကယ္ဆုိ
 ငါ့ ..  ေရတြင္းအုိက
 နင့္ေၾကာင့္သစ္လြင္ရတာပါ
နက္ျဖန္ဆုိတာက
ျပန္ေျပးဆြဲခံရတဲ့လူတစ္ေယာက္လုိ
ငါတုိ႕ကုိကေယာက္ကယက္လုပ္တတ္တယ္ေလ  ။

         ( ၄ )

အုိ ကံၾကမၼာ ...
ငါ့ ကုိ ငဲ့  ပါ
 ငံ့ လင့္ပါ
တကယ္ဆုိ စခန္းမသင့္လုိ႕ေဝးၾကတာပါလုိ႕
ဆင္ေျခေတြနဲ႕ငါ့ကုိမခ်ည္ေႏွာင္ပါနဲ႕
တိမ္ေတာက္ခ်ိန္ဆုိရင္လဲ
ေရႊအုိေရာင္ေတြသုံးျပီး
အိပ္မက္အေသေတြမပုိ႕ပါနဲ႕
ကံၾကမၼာေရ
ဒီမွာ ...
လက္က်န္မုိးေတာင္ ခုိးခုိးရြာေနရလုိ႕ပါ
   ။

  ( ၅ )

ခ်စ္ေသာလိပ္ျပာငယ္
အိပ္မက္မွဳိင္းပ်ပ်ေအာက္မွာ
ေရာက္ရာေပါက္ရာ
ငါ သြားရမယ္ဆုိရင္
နင့္ ရဲ႕ ေဘးမွာရစ္ဝဲ
ဝိညာဥ္ေတြအသံမဆဲေသးတဲ့
ကုိယ္ရံေတာ္ အရိပ္ကေလးပဲျဖစ္ခ်င္ပါရဲ႕  ။
 

   

 ( ၆ )

ခ်စ္ေသာလိပ္ျပာငယ္
လည္ဝယ္ရာ
နယ္ပယ္မွာ
အေပ်ာ္ေတြငယ္ထိပ္တက္
တရိပ္ရိပ္ေပ်ာ္ရႊင္နဳိင္ပါေစ
အေပ်ာ္ေတြရစ္ဝဲ
အခ်စ္ကမၻာထဲကထြက္ေျမာက္
ငါ့ ကုိ ေမ့ေပ်ာက္နဳိင္ပါေစ
ကမၻာၾကီးက်ဥ္းခ်ဳံ႕ရာ
ျဂဳိဟ္သားမ်ားရဲ႕ကမၻာမွာ ေပ်ာ္ရင္း
အခင္းအက်င္းအျပည့္အစုံနဲ႕
ရပ္တည္နဳိင္စြမ္းေတြေနသားတက်နဲ႕
အတိတ္ဒဏ္ရာေတြအနည္ထုိင္ပါေစကြယ္...။
                                 
                                        

                
              ေမာင္ေရခဲ
                                                                      15/9/2012